Yeşil leğendeki küçük istavrit!

Küçük istavrit, yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye.

Önce müthiş bir acı duydu dudağında.

Gümbür, gümbür oldu yüreği, sonra hızla çekildi yukarıya.

Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü; neye benzerdi acep gökyüzü?

Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu.

Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu.

Küçük istavrit anladı; yolun sonu.

Koca denizlere sığmazdı yüreği, oysa şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci.

İnsanlar gelip geçtiler önünden: bir kedi yalanarak baktı gözünün içine.

Yavaşça karardı dünya, başı da dönüyordu.

Son bir defa düşündü derin maviyi, beyaz mercanı.

⬇ ⬇ ⬇ R E K L A M ⬇ ⬇ ⬇

⬇ ⬇ ⬇ D E V A M ⬇ ⬇ ⬇

Bir de yeşil yosunu.

İşte tam o anda eğilip aldım onu.

Yürüdüm deniz kenarına, bir öpücük kondurdum başına, iki damla göz yaşından ibaret sade bir törenle saldım denizin sularına.

Bir an öylece bakakaldı.

Sonra sevinçle dibe daldı gitti, bütün kederimi söküp atarak.

Teşekkürü de ihmal etmemişti; birkaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak.

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme: sorar gibiydiler, neden yaptın bunu niye.

“Bir gün” dedim
“bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz, son âna kadar hep bir ümidim olsun diye.”

Nâmık KEMAL

Alıntı

Yorum yapın